Har ingen tittel.

Følast ut som om eg blir dradd meir og meir nedover, og at det er ingen som drar meg opp att.
Det er sant de dei seie. Mørkare dagar, kaldare dagar --> deprimert.
I det siste har eg blitt skuffa, lei meg og ganske oppgitt. Mykje har forandra seg, folk har forandra seg, tida har forandra seg.
Eg har ikkje snakka so mykje godt om skulen og leksene. Og no er eg heilt på bånn når det gjelde forhåpninga til skulen. Det er så mykje som skal skje, på så kort tid. Eg blir heilt utslitt og så utrulig umotivert. Eg veit nesten ikkje kvar eg ska gjere ta meg lenger. Egentlig har eg bare lyst å gje søren.
Eg er så lei av alt styre som har vore i de siste. Håpe alt kan blir som normalt.. med alt.
Øyreverk har eg fått no og.. Det er typisk meg det.


No når eg leste over det eg hadde skreve må eg bare få sei at ditta innlegge skreiv eg i ein fart, bare lot hjerna gå som den gjekk og bare få alt ut.
Eg har ein, eller to ting som lyse opp dagen min. Og det er Øyvind og Janne. Øyvind er det beste menneske ein kan finne. Den beste kjæresten og den snillaste. Vi har vore i lag i over eitt år no og han betyr alle mest for meg. Janne er den beste vennen. Ho stille alltid opp og ho er en eg kan snakke med.